Author: Grzegorz Ginter
Last saved by: Nat

Rekolekcje Radiowe

POZWÓL SIĘ ODNALEŹĆ

Internetowy Dom Rekolekcyjny, www.e-dr.jezuici.pl

Dzień 19
Tekst do rozważania na dzisiejszy dzień: Łk 24, 13-35
Na początku modlitwy uczyń znak krzyża i uświadom sobie przez chwilę, że oto Bóg jest teraz przy Tobie. Ponieważ chcesz z Nim rozmawiać, więc On Jest Obecny. Poproś Go więc w tym momencie, aby Duch Święty poruszał Twoją modlitwę, by On sam ją prowadził. Poproś także, by Pan usuwał w niej wszelkie przeszkody oraz by oczyścił Twoje zamiary, intencje, pragnienia, decyzje, czyny - by służyły tylko większej chwale Boga i dobru innych ludzi.
Zaangażuj teraz wyobraźnię. Jeśli nie zdążyłeś jeszcze przeczytać fragmentu z Pisma Świętego, zrób to teraz. Następnie spróbuj wyobrazić sobie historię, którą przeczytałeś. Zobacz w wyobraźni dwóch ludzi, którzy oddalają się od miasta, idą w swoją stronę... jak wyglądają…? Są radośni czy smutni…? Zobacz też ktoś się do nich przybliża… przysłuchaj się temu dialogowi… co było potem…
Poproś teraz Pana o owoc modlitwy. W dzisiejszej modlitwie poproś o łaskę zaufania słowom Jezusa, otwarcia serca na moc zmartwychwstania.
1.	Widzimy dwóch ludzi, którzy uchodzą z miasta. Tak właśnie by to trzeba nazwać. Człowiek, na którym oparli całe swoje nadzieje – umarł. Wierzyli, że to on ma właśnie wyzwolić Izraela od okupacji. Tymczasem, choć był niewinny, pozwolił się przybić do krzyża. Sami tego nie widzieli, ale przecież całe miasto aż huczy, wszyscy o tym mówią. Wszystko, co przez ostatnie trzy lata się działo, wszystko, co robił ten mistrz z Nazaretu – skończyło się. Nie ma co szukać już w tym mieście, trzeba wracać do domu. Wszystkie nadzieje upadły, zaufanie do niego skończyło się wraz z jego śmiercią… zostało tylko przygnębienie, niespełnione oczekiwania, pewien żal i smutek…
Popatrz na swoje życie i na podobne sytuacje. Momenty, w których ktoś nie spełnił pokładanych w nim nadziei, zawiódł, zostawił – a przynajmniej Ty to tak odbierasz. Co to było? Jak się wtedy czułeś? Czy mógłbyś zidentyfikować się z tymi dwoma, którzy właśnie uciekają z Jerozolimy? Od czego Ty uciekałeś wtedy? A przede wszystkim – dokąd?
2.	Jednak w pewnym momencie nie są sami. Nie wiadomo nawet skąd zbliżył się do nich jakiś nieznajomy. Nie znają tego człowieka i na dodatek z jego słów wynika, że jest obcy – zupełnie nie wie o tym, co się wydarzyło w ostatnich dniach. Można by uznać, że jest z innej planety, wszak całe miasto o tym mówi i coś słyszeć przecież musiał. Kiedy on ich dogania zaczynają rozmowę. Kleofas opowiada nieznajomemu o tym, co się wydarzyło i otwiera przed nim swoje serce „a myśmy się spodziewali…”, wypowiada swój żal, rozczarowanie, najgłębsze uczucia, jakie ma on i jego towarzysz.
Co Ty robisz, kiedy znajdujesz się w podobnej sytuacji? Umiesz wypowiedzieć swoje uczucia, otworzyć swoje serce – przed kimś bliskim, przed przyjacielem a może nawet przed jakimś życzliwym „obcym”? Czy też zamykasz się w sobie, w swoim bólu, żalu i pozwalasz, by to wszystko „kotłowało się” w Tobie i niszczyło od środka?
3.	Ci dwaj, mimo, że uciekają z miasta, odchodzą z tego miejsca (być może po to, by zatrzeć w pamięci ślad po tych bolesnych wydarzeniach), jednak zostają dogonieni przez owego nieznajomego. Gdyby tak dłużej wpatrzyć się w tą scenę i przysłuchać dialogowi to okaże się, że ten nieznajomy ich szukał. Ta droga, na której spotkał się z tymi dwoma (jeden to Kleofas, a drugi, bez imienia – to każdy z nas) była jego celem. On wiedział, że tam właśnie pójdą. Jezus zmartwychwstały szukał ich, by przekazać im radosną nowinę – że ich nadzieje nie są pogrzebane, że ich najgłębsze oczekiwania się wypełniają (chociaż w inny sposób niż się spodziewali, bo „myśmy się spodziewali” czegoś innego), że żal i smutek zostają zamienione w radość i pokój. Jezus całą drogę wyjaśnia im Pisma, tłumaczy im, przekonuje. Na to potrzeba czasu i przede wszystkim to my potrzebujemy czasu, by to słowo do nas dotarło. Mało tego, Jezus wzmacnia to słowo podczas wieczerzy – kiedy daje im jasny i zrozumiały dla nich znak – to Ja Jestem!
Bóg szuka Cię zawsze, goni Cię na drogach Twojego życia – czy pozwalasz się dogonić? Czy odpowiadasz na zaproszenie do rozmowy? Czy dajesz sobie czas na to, by przyjąć Prawdę? Czy wierzysz w to, że Jezus – szczególnie w trudnych dla Ciebie chwilach – przemawia do Ciebie przez życzliwych ludzi, przez Kościół i sakramenty, przez Pismo Święte i wiele innych…? On jest w ciągłym ruchu ku Tobie, nigdy się nie męczy, zawsze gotowy by iść i Cię szukać, doganiać, ratować, przemawiać do Ciebie… Posłuchaj, co mówi do Ciebie… Popatrz, jak daje Ci życie, odnawia Cię… Zaufaj Mu!

Kończąc modlitwę porozmawiaj z Panem i powiedz Mu o tym, co teraz czujesz, co myślisz, czego doświadczasz. Niech to będzie spontaniczna rozmowa. Wylej przed Nim swoje serce, które On przed chwilą poruszył. Pamiętaj, by to, co będziesz mówił Bogu miało związek z przebytą modlitwą. Zakończ odmawiając: Ojcze nasz.
Spróbuj zapisać sobie w „dzienniku duchowym” najważniejsze myśli, światła, uczucia, jakie pojawiły się podczas całej modlitwy. Jeśli nie masz na to czasu bezpośrednio po niej, możesz to zrobić później.
o. Grzegorz Ginter, jezuita