Author: Grzegorz Ginter
Last saved by: Nat

Rekolekcje Radiowe

POZWÓL SIĘ ODNALEŹĆ

Internetowy Dom Rekolekcyjny, www.e-dr.jezuici.pl

Dzień 17
Tekst do rozważania na dzisiejszy dzień: Mk 10, 46-52
Na początku modlitwy uczyń znak krzyża i uświadom sobie przez chwilę, że oto Bóg jest teraz przy Tobie. Ponieważ chcesz z Nim rozmawiać, więc On Jest Obecny. Poproś Go więc w tym momencie, aby Duch Święty poruszał Twoją modlitwę, by On sam ją prowadził. Poproś także, by Pan usuwał w niej wszelkie przeszkody oraz by oczyścił Twoje zamiary, intencje, pragnienia, decyzje, czyny - by służyły tylko większej chwale Boga i dobru innych ludzi.
Zaangażuj teraz wyobraźnię. Jeśli nie zdążyłeś jeszcze przeczytać fragmentu z Pisma Świętego, zrób to teraz. Następnie spróbuj wyobrazić sobie historię, którą przeczytałeś. Zobacz w wyobraźni ślepca, który siedzi przy drodze i prosi o jałmużnę… jak wygląda? Co mówi ludziom? Jak reaguje, kiedy słyszy przechodzący tłum? Popatrz na jego reakcję, kiedy się dowiaduje, że to Jezus przechodzi? Posłuchaj jego dialogu z Jezusem… i popatrz na jego decyzję.
Poproś teraz Pana o owoc modlitwy. W dzisiejszej modlitwie poproś o łaskę oddania swojego życia Jezusowi, odrzucenia swoich zabezpieczeń i podpórek, by zaufać Jemu.
1.	Kim jest ślepiec? To człowiek, który nic nie widzi a więc w pewien sposób jest zdany na łaskę innych. Nie może pracować, więc „zarabiać” na życie może tylko żebrząc. Zamknięty w swoim świecie, siedzi przy drodze, po której przechodziło pewnie wielu kupców i zamożnych mieszkańców miasta – to była szansa dla niego. Siedzi przy drodze – to znaczy nie włącza się w ten nurt życia, jaki „przepływa” koło niego, nie angażuje się w życie ale biernie mu się przygląda. Nie bierze swojego życia w swoje ręce, nie jest jego aktywnym uczestnikiem – przemienił się w biernego obserwatora, oczekującego na okruchy litości.
Czy przypominasz sobie momenty w życiu, gdzie byłeś podobny do tego ślepca? Co to było? Momenty, w których czułeś, że życie Ci przelatuje przez palce, że nie jesteś w nie zaangażowany, że coś Cię blokuje, przyglądasz się mu biernie – zamiast chodzić po drodze swojego życia, Ty siedziałeś na jej skraju. Mało tego, oczekiwałeś litości od przechodzących ludzi, szukałeś okruchów zainteresowana i współczucia – niekoniecznie uzdrowienia. Przyjrzyj się tym momentom dokładnie.
2.	Ślepiec słyszy, że coś się dzieje, jest jakieś poruszenie. Dowiaduje się, że to przechodzi Jezus z Nazaretu. Musiał cośkolwiek o Nim słyszeć, bo natychmiast zaczyna krzyczeć, wołać Go. Pomimo swoich uczuć zniechęcenia, marazmu i pogodzenia się ze swoją smutną rzeczywistością – ślepiec zaczyna krzyczeć, wstępuje w niego jakaś nadzieja, kiedy słyszy te słowa: Jezus z Nazaretu. Co Ty byś zrobił w takiej sytuacji? Czy w momentach trudnych udawało Ci się przekroczyć swoje uczucia, swoje zniechęcenie, lęk,  zamknięcie i zwrócić się do Boga, do innych ludzi?
Nadzieja Bartymeusza i jego wołanie Jezusa przynoszą skutek. Jezus odpowiada na Jego wołanie, przystaje i woła Go. Jezus woła do siebie każdego, kto Jego przywołuje, kto Go pragnie. Czy masz pragnienie Boga? Czy nawet w najgorszym położeniu podejmujesz wysiłek wzywania Pana – tzn. zaufania Mu w tym, że może Ci pomóc?
3.	Bartymeusz, kiedy się dowiaduje, że Jezus go woła, odrzuca swój płaszcz. Płaszcz dla żebrak to było coś najważniejszego w życiu, jego zabezpieczenie przed skwarem dnia i przed chłodem nocy, ochrona przed deszczem i zimnem. Bartymeusz, kiedy idzie do Jezusa, odrzuca płaszcz, odrzuca swoje zabezpieczenie, które jest dla niego swego rodzaju gwarancją życia (bo z zimna można umrzeć). Odrzuca to i oddaje się cały w ręce Jezusa, ufa, że idąc do Jezusa nie utraci życia, że to Jezus od teraz stanie się jego zabezpieczeniem.
Jezus i Ciebie zaprasza do tego, byś w Nim złożył całą swoją nadzieję. Posłuchaj w swoim sercu tego wezwania, które On do Ciebie kieruje. Co czujesz na takie zaproszenie do całkowitego oparcia się na Nim? Czujesz radość, pokój, pragnienie tego? A może lęk, obawy, „jak to teraz będzie”? Powiedz Jezusowi również o swoich obawach, nie bój się otworzyć swego serca przed Nim!
To całkowite zawierzenie Jezusowi sprawia, że Ten wysłuchuje pragnienia ślepca. Najpierw zatrzymał się, by usłyszeć Jego wołanie, a teraz wysłuchuje jego prośby i spełnia ją. Żebrak odzyskuje wzrok, dostaje nowe oczy, by widzieć ten świat. Ale przede wszystkim może powrócić do życia, może wejść na drogę – teraz jest to droga z Jezusem. „Przejrzał i szedł za Nim drogą”. Już nie jest na poboczu, wykluczony, niezaangażowany…
Również i Ciebie Pan zaprasza do wzięcia swego życia w swoje ręce. Lecz nie dlatego, że masz na to wiele sił (pewnie tak się nie czujesz), ale dlatego, że to On – Jezus, jest Twoją siłą, to na Nim potrzeba oprzeć swoje życie. Dopiero wtedy człowiek jest w stanie swoje pobocze i swoje zabezpieczenia i odważnie kroczyć przez życie – za Jezusem. Czy tego pragniesz? Jakie słowa słyszysz teraz w swoim sercu? Czy słyszysz wołanie Jezusa?
Kończąc modlitwę porozmawiaj z Panem i powiedz Mu o tym, co teraz czujesz, co myślisz, czego doświadczasz. Niech to będzie spontaniczna rozmowa. Wylej przed Nim swoje serce, które On przed chwilą poruszył. Pamiętaj, by to, co będziesz mówił Bogu miało związek z przebytą modlitwą. Zakończ odmawiając: Ojcze nasz.
Spróbuj zapisać sobie w „dzienniku duchowym” najważniejsze myśli, światła, uczucia, jakie pojawiły się podczas całej modlitwy. Jeśli nie masz na to czasu bezpośrednio po niej, możesz to zrobić później.
o. Grzegorz Ginter, jezuita