Author: Grzegorz Ginter
Last saved by: Nat

Rekolekcje Radiowe

POZWÓL SIĘ ODNALEŹĆ

Internetowy Dom Rekolekcyjny, www.e-dr.jezuici.pl

Dzień 13
Tekst do rozważania na dzisiejszy dzień: Ez 37, 1-14
Na początku modlitwy uczyń znak krzyża i uświadom sobie przez chwilę, że oto Bóg jest teraz przy Tobie. Ponieważ chcesz z Nim rozmawiać, więc On Jest Obecny. Poproś Go więc w tym momencie, aby Duch Święty poruszał Twoją modlitwę, by On sam ją prowadził. Poproś także, by Pan usuwał w niej wszelkie przeszkody oraz by oczyścił Twoje zamiary, intencje, pragnienia, decyzje, czyny - by służyły tylko większej chwale Boga i dobru innych ludzi.
Zaangażuj teraz wyobraźnię. Jeśli nie zdążyłeś jeszcze przeczytać fragmentu z Pisma Świętego, zrób to teraz. Następnie spróbuj wyobrazić sobie historię, którą przeczytałeś. Zobacz w wyobraźni to, co zobaczył prorok: wyschnięte kości, dolinę jakby bez życia… może to będzie smutny widok, może wzbudzi w Tobie przykre wspomnienia, nie bój się jednak wejść w to… bo tam z Tobą wchodzi Pan.
Poproś teraz Pana o owoc modlitwy. W dzisiejszej modlitwie poproś o łaskę całkowitego odnowienia Twojego życia, nadania mu nowego sensu i nowego dynamizmu.
1.	Ta scena biblijna rozpoczyna się ciekawymi słowami. Oto prorok doświadcza, że ręka Pana na nim spoczywa i Duch go prowadzi do doliny pełnej wyschniętych kości, bez życia. Myślę, że jest to ważny szczegół, bo być może niektórzy z nas mają lęk przed wejściem w tę scenę. Może ona wywoływać bolesne skojarzenia. Jednak to Pan jest tym, który zaprasza nas do wejścia w te trudne momenty życia – nie po to, byśmy się znów pogrążyli w bólu czy rozpaczy, lecz aby uzdrowić nas, dać nam nowe życie. Te suche kości to w rzeczywistości obraz nas samych, naszego wnętrza, które z różnych powodów może być bez życia, bez nadziei… życie niepoukładane, nie scalone, rozproszone – jak te kości właśnie. Popatrz w swoje serce by zobaczyć te miejsca, by zobaczyć to, co Pan pragnie dotknąć i ożywić, na nowo pojednać.
2.	Ciekawy jest również dialog pomiędzy Bogiem a prorokiem. Bóg pyta proroka, czy te kości kiedyś ożyją, jakby chciał mu powiedzieć, że wiele tu zależy od niego. I to jest prawda. Nasze uzdrowienie wewnętrzne zależy też od nas, od naszego zaangażowania, naszego pragnienia – chęci zmiany. Nic w nas nie dokona się bez nas, Bóg nie wejdzie i nie przemieni nas „cudownie” bez naszej świadomości. Miłość to świadome współdziałanie dwóch osób, dlatego też Bóg zaprasza nas do świadomego zaangażowania się w nasze uzdrowienie.
Z drugiej zaś strony prorok odpowiada na pytanie Boga: „Panie Boże, Ty to wiesz”. Widzimy zaproszenie ze strony Boga do współpracy, ale widzimy również pokorę człowieka, który uznaje, że własnymi siłami niewiele może. Jakby chciał powiedzieć: „Panie, bez Ciebie nic nie uczynię, kręcę się w kółko i nie potrafię wyjść z tej sytuacji bez wyjścia; po ludzku jest to dla mnie nie do przeskoczenia”.
Bóg to wie i dlatego nie zostawia nas samych, lecz to On najpierw kładzie na nas swoją dłoń, to On wychodzi z inicjatywą uzdrowienia nas, ożywienia w nas owych „kości”. Wychodząc z inicjatywą Pan jednocześnie zaprasza nas do współpracy, w której obie strony: Bóg i człowiek, będą aktywnie działać na rzecz uzdrowienia i przemiany życia człowieka.
3.	Może ktoś zapytać: na czym ma polegać owa współpraca? W pierwszym rzędzie to otwarcie serca na Boga, który chce wejść w nasze życie i aktywnie w nim działać. To zaufanie Jemu, oparcie się na Nim i na Jego słowie. Prorok ma za zadanie prorokować nad tymi wyschniętymi kośćmi. Moglibyśmy powiedzieć, że naszym zadaniem jest uświadomić sobie te wszystkie martwe miejsca w nas, nazywać je po imieniu (nie uciekać, nie chować „pod dywan” tego, co nas boli, przeraża, smuci, z czym sobie nie dajemy rady) i przedstawiać Panu, który chce to ożywiać. To również podejmować trudne decyzje by przebaczyć, pojednać się, pogodzić się z czymś nieuniknionym, pogodzić się ze sobą. To przyjąć naszą beznadzieję, brak ufności, brak wiary, które czasem się w nas rodzą, ale jednocześnie – jakby na przekór temu – zaufać Panu, który wydobywa nas z naszych grobów, który wiedzie nas do „ziemi obiecanej”, który daje nam swojego Ducha.
Jeśli jeszcze nie widzisz tego, co w Tobie wymaga ożywienia, albo też boisz się wchodzić tam, boisz się to przedstawić Panu – to wzbudź w sobie chociaż pragnienie, by to uczynić. Miej pragnienie aby „chcieć” tego dotknąć – nie samemu, lecz z Bogiem, który dzisiaj daje Ci słowo nadziei, słowo mocy i miłości miłosiernej.
Kończąc modlitwę porozmawiaj z Panem i powiedz Mu o tym, co teraz czujesz, co myślisz, czego doświadczasz. Niech to będzie spontaniczna rozmowa. Wylej przed Nim swoje serce, które On przed chwilą poruszył. Pamiętaj, by to, co będziesz mówił Bogu miało związek z przebytą modlitwą. Zakończ odmawiając: Ojcze nasz.
Spróbuj zapisać sobie w „dzienniku duchowym” najważniejsze myśli, światła, uczucia, jakie pojawiły się podczas całej modlitwy. Jeśli nie masz na to czasu bezpośrednio po niej, możesz to zrobić później.
o. Grzegorz Ginter, jezuita